Nieuws

Column Regiobode - Vader en zoon




Vader en zoon

De afgelopen weken zijn we opgeschrikt door de moord op Peter R. de Vries en door de strafzaak na de moord op Derk Wiersum. Beide mannen zijn zowel vader als zoon. Hun gezin, hun familie blijft met lege handen achter. Nabestaanden, noemen we hen.

Het bestaan na een moord zorgt niet alleen voor rouw en gemis, maar ook voor boosheid, ongeloof, angst en negatieve gedachten over jezelf. Ook moeten nabestaanden omgaan met andere complicerende factoren zoals politieonderzoek, een vaak beschadigd lichaam van hun overledene, juridische procedures en media-aandacht.

Allemaal extra complicaties bovenop al het verdriet. De vader van Derk Wiersum verwoordde dat verdriet tijdens de strafzaak zo schrijnend: “Mijn kind is weg. Niet te vinden. Doorgestreept. Kapotgeschoten.”.

Onmacht dus ook, en woede, en wellicht wraakgevoelens. En vaak ook schuldgevoelens. “Had ik hem maar gebeld meteen na de uitzending; misschien was het dan anders gelopen.”. “Had ik maar geëist dat hij beveiligd zou worden, dan was het misschien niet gebeurd.”. Achteraf, te laat, voor altijd nooit meer. Het helpt niet om zo te denken, maar ik denk dat we het allemaal zo zouden doen. Je maakt het echter voor jezelf alleen maar moeilijker, en nog zwaarder.

Een groot deel van de nabestaanden na een moord kan het leven wat moeilijker oppakken dan na een “gewoon” overlijden. Voornamelijk door die gevoelens van boosheid, wraak en schuld. Deze emoties kunnen er ook toe leiden dat ze hun verdriet weg kunnen stoppen. Dat ze de pijn van het gemis niet hoeven voelen. Als je immers boos bent, of op wraak zint, ben je alleen maar bezig met degene die jouw kind, jouw vader heeft vermoord. Je wenst hem of haar al het slechte toe en bent in gedachten bezig met een scenario waarin deze moordenaar ook moet lijden. Liefst erger lijden dan jouw vader of jouw zoon heeft gedaan.  Erger nog dan jijzelf.

In dit alles is het natuurlijk niet vreemd dat er post-traumatische stressklachten optreden. Dat er verdriet is wat maar voort blijft duren en niet minder wordt.
Het is helpend, en helend voor de naasten, als er aandacht is voor deze complexe rouw, voor dit rauwe verdriet. Het kan ze helpen. Helpen om na-te-bestaan.